Leave a comment


raf

Sarrera honetan, Nazioarteko Mugimendu Komunistaren borroka-moldeen eta gerrillen azterketarekin jarraituz, RAFaren (Rote Armee Fraktion) oinarrizko beste lan bat aurkeztuko dugu.

RAF XX. 70ko hamarkadan Alemaniako Errepublika Federalean sortu eta garatutako eragin maoistako hiri-gerrilla izan zen. Bere ekintzak banketxe, Estatuko indar errepresibo, fiskal, politikari, nazi ohi eta NATO eta USAko base militarren aurka bideratu ziren. Buruzagitzari egindako Stammheim-eko epaiketa bitartean bere buru esanguratsuenak kartzelan izan ziren erailak. Bi hamarkada ondoren bere burua desegin zuen.

Lan honetan hainbat auzien azterketa eta aurkezpen marxista-leninista zuzenaz gain, antolakunde honen akats larriak ikusi daitezke, hala nola: Mao-rekiko zentzugabeko begirunean (inguruabar historikoagatik ulergarria) oinarritutako erakunde iraultzailearen ikuspegi militarista, alderdia gerrillarekin nahastuz azken honi egotziz abangoardia-papera eta lehenaren eraikuntza gutxietsi edota baztertuz; honekin lotutako boluntarismoa (pindar batek zelaia erre dezake) eta masen bat-batekotasun eta erresistentzia-mugimenduari berez ez duen izaera iraultzailea ematea; gerrilla mugimendu iraultzaile osoaren eraketaren abiapuntu eta oinarritzat hartzea eta honen ekintzek zapaltzaileen botere-egituretan sortutako erreakzioan zehaztean iraultzaren norabidea; ikasleriaren joera bortitz eta ideologia antisistemen paper iraultzailearen puztea (68ko Maiatzean oinarrituta); ez dute langile aristokrazia kontuan hartzen erdigune inperialistako herri langilean duen eragina aztertzeko, burgesiaren euskarri sozial sendoena dena, nahiz eta gazteak/helduak kontraesana aztertzerakoan nolabait lantzen den, baina motz geratzen dena; koadro iraultzaileak ekintza gerrillarien bidez hezten direla eta “erasotzeak masen kontzientzia iraultzailea pizten duela” pentsatzea, benetan Sozialismo Zientifikoaren mundu-ikuskera barneratzea beharrezkoa denean (nahiz eta honetan oinarritutako praxia beharrezkoa izan masen iraultzatzerako) …

Post osoa irakurri »

  Leave a comment


Nexhmije Hoxha

Nexhmije Hoxha [Xhuglini] Albaniako Alderdi Komunistaren sortzaileetako bat izan zen eta Albaniako Lanaren Alderdiaren (honen jarraipena) zuzendaritzako kide honen suntsipena arte. Italia faxistaren eta Alemania naziaren aurkako Nazio Askapen Mugimenduaren Batzar Orokorraren kide aukeratua izan zen eta Askapen Armadako 1. Batailoian borrokatu zuen. Geroago Albaniako Emakumeen Ligaren Idazkaritzarako hautatu zuten. Garaipena eta urte batzuk eta gero Ikasketa Marxista-Leninisten Institutuaren zuzendaria bihurtu zen. Bere senarra Enver Hoxha-ren heriotza ondoren Fronte Demokratikoko lehendakari izan zen hautatua, kontrairaultzaileek uztera behartu zuten arte.

Albaniako Lanaren Alderdiak marxismo-leninismoaren defentsa irmoa egin zuen bere izate osoan zehar interes berrikustzaile, burges, klasista eta inperialista guztien aurka, eta Albaniako Herri-Errepublikak, urte luzeetan zehar, Sozialismoaren eraikuntzan kota altuenak eta arazo praktikoei erantzun gehienak eman zien herrialdea izan zen.

Ideia sozialen aurrerapenaren arloan, aipatzekoa da hezkuntza herrikoitu eta demokratizatzeko; ohitura erlijioso, feudal eta burgesak ezabatzeko; bizitza sozialean emakumearen zokoratzearen aurka borrokatzeko; armada herrikoitzeko; burokratizazioa borrokatzeko; marxismo-leninismoa herriari helarazteko eta abar. Albania sozialistan egindako iraultza kulturalak abangoardia komunistaren, Alderdiaren gidaritzapean, jokamolde anarkiko eta nahastaileez urrun.

Nahiz eta Albania Sozialistan klase-borrokan barnean eta kanpoan tinko jarraitu, Perestroikaren uholde kontrairaultzailearenarekin batera eta Albaniako Lanaren Alderdiaren zuzendaritzaren hainbat aleen (Ramiz Alia buru) eta Armadako goi-kargu batzuen traizioaren aurrean, sor eta lor geratu ziren. Honek ale endekatuen eta inperialisten laguntzaz Proletalgoaren Diktaduraren suntsipena, ehun produktiboa inperialistei saltzea eta hondatzea, komunista jatorren espetxeratzea (Nexhmije bera) eta memoria historiko antifaxista eta anti-inperialista erasotzea ekarri zuen. Honetarako NBEk bere armada sartu behar izan zuen Albania okupatzera. Honela erregimen neokolonialeko diktadura burgesa ezarri zen.

 

1977ko lan honetan preseski gizarte sozialistan ematen jarraitzen den klase-borrokaren izaeraz mintzo da, klaseetan banandutako gizarte batean historiaren motorra izaten jarraitzen duena, behin esplotatzaileak klase gisa desagerraraziak diren maila batean, baina oraindik kontraesan mota anitz geratzen direnean gainditzeko gizarte komunistaren fase gorenera iristeko. Lehenengo atalean albaniar gizarte sozialistaren barne-kontraesanen izaera eta hauen ebazpenerako eraman beharreko ildo iraultzailea azaltzen du, hala nola proletalgoaren diktaduraren beharra eta beste hainbat auzi kardinal errefusatzen duten teoria antimarxistak borrokatu. Bigarren atalean kanpo-kontraesanen eragina aztertzen du, setio inperialistaren bidez ekiten dutenak, eta Mundu Sozialistaren eta Mundu kapitalistaren arteko borrokaren nondik norakoak azaldu, bestelako “munduen” teoriak deuseztatuz.

Post osoa irakurri »

  Leave a comment


EUSKAL HERRIA ESCUDO 1

Asko teorizatu da Euskal Herriak osatzen duen klase-borrokarako, eta hala izanik iraultzarako, marko autonomo nazionalaren inguruan. Baina inon ez da zinez adierazi zertan datzan hau. Beraz Aurrera Langilerian honi helduko diogu, euskal marxista-leninistontzat berebiziko garrantzia duen gaia dela iruditzen baitzaigu.

Euskal Herria, mendebalde inperialistan kokatutako nazio da, bi Estatu burgesen artean banatua (espainiarra eta frantsesa) eta egitura administratibo bat baino gehiagotan. Estatu hauek Europar Batasunaren egitura inperialistako eta NATO erakunde politiko-militarreko kide dira. Bere hizkuntza euskara da, nahiz eta hizkuntza gutxitua izan eta hizkuntza eramaileak gaztelera (Hegoaldean) eta frantsesa (Iparraldean) izan. Zazpi lurralde historiko hartzen ditu: Araba, Bizkaia, Gipuzkoa eta Nafarroa Garaia (Hegoaldean) eta Lapurdi, Nafarroa Behera eta Zuberoa (Iparraldean). Bere baitan ekoizpen harremanak eta ekoizpen indarrak, Lana eta Kapitala, sortzen eta birsortzen diren eremua da, hots, klase-borroka ematen den eremua da.

Post osoa irakurri »

  Leave a comment


11149396_452336948259310_8467787235976184906_n

1960an Moskuko 81 Alderdi Komunista eta Beharginen Biltzarra egin zen. Bertan jruschovistek Eremu Sozialistako gainontzeko herrialdeei ofizialki beren ildoa ezartzeko intentzioa zuten, jada marxista-leninisten purgatzeak abiatu baziren ere. Baina biltzar honetan ahots bat altxatu zen berrikustzaileen maneiuen aurka, Enver Hoxha-rena, Albaniako Lanaren Alderdiaren izenean, marxismo-leninismoaren eta Stalin burkidearen defentsa tinkoa eginez, herrialde txiki bat izateagatik jasandako presio guztiei aurre eginda. Ibarruri PCEko salduak beren nagusi berrikustzaileak babesteko asmoz erantzun zion inperialismoarekin “baterako izate baketsua” eta Sozialismoa erdiesteko parlamentu bidezko “ildo baketsua” aipatuz. Hoxha-ri ez zioten erantzuten utzi.

Jruschov-ek estatu-kolpea eman eta bere burua SBAK(b)ren buru ipini eta gero, 1956an honen XX. Kongresuan Stalin-en inguruko “informe sekretua” atera zuen. Honetan burgesiak eta inperialismoak Stalin burkideari buruz esandako gezur eta irain guztiak errepikatzen ziren. “Desestalinizazio” honen helburua Sozialismoaren eraikuntza desbideratzea, galgatzea zen, kapitalismoaren berrezarpenari ekiteko. SESBn jruschovistek “burokraziaren” eta “dogmatismoaren” aurkako kanpainak kapitalismoaren garapena oztopatzen zuten planifikazio eta zentralizazio ekonomikoaren aldeen aurka joateko erabili zuten: soldaten erreforma, errentagarritasuna buru eta erregulatzaile ekonomiko gisa hartzeko erabakia, asmoa eta garrantzia, “balioaren legeari”, deszentralizazioari eta merkatu-ekonomiari joko handia ematez. Honek kanpo-politikan ere izan zuen eragina, barne-politikaren luzapena besterik ez dena, sozialinperialismo moduko bat emanez.

1957. urtean SBAK(b)ko EBaren baitako marxista-leninistek (Molotov, Malenkov, Kaganovich…) Jruschov kargugabetzen dute, baina honek berriro ere indarra erabiliz Zhukov-en laguntzaz “anti-alderdi taldea” deitu eta haiek kanporatzea lortzen du. Urte berean Bukaresten egindako bilera batean Jruschov-ek Mao-rekin zituen desadostasunen ondorioz gainontzeko Alderdi Komunistak Txinako Alderdi Komunistaren aurkako kondena bat sinatzera behartu nahi izan zituen, aurretik honen inguruko inolako informaziorik eman gabe, eta ALAk uko egin zion. Honen ondorioz Albania sozialistak mota guztietako presio politiko, ekonomiko eta militarrak jasan behar izan zituen. Urte amaieran egindako biltzarrean Moskuko Deklarazioa marxista adostu zen, jruschovistek ez zutelako lortu beren ikuspuntuak ezartzea.

Beraz 1960an Moskun egindako 81 Alderdi Komunista eta Beharginen Biltzar honetan jruschovistek Mugimendu Komunistako gainontzeko alderdiei beren ildo antimarxista eta antileninista ezartzeko xedea zuten.

Hoxhak landutako gaien artean inperialismoa eta baterako existentzia baketsua ikuspegi leninista batetik, Bukaresteko bilera horren ondoren jasandako presioak, Moskuko Deklarazio marxistaren defentsa, Tito eta honen arnegari taldearen politika kontrairaultzailea eta joko zikina (Hungariako kontrairaultza eta Grezia barne) eta Stalin burkidearen ustezko “kultu pertsonala” daude.

 

Post osoa irakurri »

  Leave a comment


1336065242942

Aurkezten dizkizuegun hurrengo bi gutunak ETA(m)k ETA p-m-ko VII Biltzarrari egindako ekarpenak dira, zeinetan Pertur eta Errekak idatziktako Otzagabia Ponentzia eztabaidatuko zen. 1976ko irailean, Biltzarra egiteko unean, ordea, Pertur jada desagerrarazia zegoen. Gutun hauek Argalak idatzi zituen eta Txomin Iturberekin batera egon zen Biltzarrean hauek aurkezteko.

Biltzar honetan beste dokumentu bat eztabaidatu zen, Euskal Herri Langilearen Alderdi Sozialista, baina gehiengoa Otzagabiaren alde agertu zen (polimili, berezi eta milietako ordezkariak barne).

Gutun hauetan jorratzen dena Biltzarreko gai nagusi berak dira, baina era oso laburbilduan: masa borrokaren eta borroka armatuaren arteko antolakuntza-harremana demokrazia-burges batean, eta Alderdi politiko baten beharra, aurrekoarekin lotuta bere izaera eta egitekoak zehaztuz.

Idazkien hasieran onartzen den bezala, honen inguruko azterketak irakaspen unibertsalen ezagutzaren gabezia du, eta Euskal Herriko esperientzian oinarritzen da gehienbat, honek azterketari sakontasuna kentzen diolarik (nahiz eta alderantziz aurkeztu). Alderdiaren inguruan, behargin-klasearen alderdia izan behar duela, eta mugimendu iraultzailearen gidari papera bete behar duela argi uzten da, baina honek izan beharreko teoriaz mintzatzerakoan, ez da zehazten Sozialismo Zientifikoa, marxismo-leninismoa ala beste zerbait izan behar duen.

Planteamendu hauetatik jaioko ziren, alde batetik, EIA (Euskal Iraultzarako Alderdia) bloke p-m-an (eurokumunismoak hartuta EEn disolbatu zuena) eta bestetik, HASI (Herriko Alderdi Sozialista Iraultzailea) KAS blokearen baitan (kulturalistek “autodisolbarazi” zutena, herriko masen artean beharrezko loturak eta indarra lortu ez zuenaren adierazle).

Post osoa irakurri »

  Leave a comment


PankartaNATOez

1986ko martxoaren 12an PSOEren gobernuak Estatu espainiarra NATOn mantentzearen inguruko erreferenduma egin zuen, honen aldeko bozka eskatuz. Euskal Herrian herri-mugimendu zabal bat eta bereziki ezker abertzalea honen aurka kokatu zen. Ondorioz, Hegoaldeko 4 probintzietan (baita Katalunian ere) EZETZA gailendu zen: Bizkaia %64.6, Araba %59.5, Gipuzkoa %68.3, Nafarroa Garaia %52.7. Hala ere, NATOk Bardeetan base militarra duela gogoratu beharra dago.

Beraz gertakari historiko honen 30. urteurrenean aurkitzen gara.

Iparraldea, aldiz, honen barnean aurkitu zen hasieratik oligarkia frantziarra izan baitzen honen bultzatzailetako bat. Nahiz eta 60ko hamarkadan inperialisten arteko norgehiagoken ondorioz Estatu frantziarra honetatik atera, XXI. menderako jada guztiz integratua zegoen berriro.

Post osoa irakurri »

  Leave a comment


992843_10151450073311993_1974851874_n

 

Emakumearen Nazioarteko Egunarekin behargin-mugimenduaren beste data esanguratsuekin gertatutako gauza bera gertatu da, kapitalismoa haietaz jabetu da, ez lehenago edukiz eta edozein helburu sozialistaz hustu gabe.

Martxoaren 8aren kasuan, bere jatorria faltsutu da, bere klase-izaera ezabatu da eta, sozialismoaren aldeko borrokan sartutako mundu osoko emakume langileen borroka- eta aldarrikapen-eguna izatetik, jai-egun batean bihurtu da non kontsignak sexuen arteko borrokaren eta ez klaseen artekoaren inguruan dabiltzan. Bada, komunista gisa, burgesiak zokoratutako eta faltsututako emakume langileen borroka-iraganaren memoria berreskuratu behar dugu.

Post osoa irakurri »

Posted Martxoa 8, 2016 by aurreralangileria in marxismo-leninismo, reformismo, sexismo

Tagged with , ,