BERRIKUSKERIAREN AURKA (SOTOMAYOR)


Sozialismo Zientifikoa beti garatu da alor ezberdinetan bere aurkakoaren kontrako borrokan, ideologia burgesaren kontrako borrokan. Ideologia honek badauka bere barne-agerpena mugimendu komunistaren baitan, gizartean ematen den klase-borrokaren isla gisa: berrikuskeria, hots, teoria marxista-leninistaren maneiua interes burges, klasistetara moldatzeko.

Berrikuskeriaren jokabidea teoria sozialistaren oinarrizko tesiak berrikustea da, bere izaera iraultzaileaz gabetzeko eta burgesiarentzat onargarria izateko. Bere oportunismoa ezkutatzeko batzuetan “garapen sortzailez” mozorrotzen du bere burua, Sozialismo Zientifikoarentzat guztiz beharrezkoa dena, eta beste batzuetan testuen faltsutze eta mozketa baldarrean oinarritzen da. Berrikuskeria ez dira akatsak, joera okerrak edo desbideratze soilak, honen adierazgarri izan badaitezke ere.

Lehen berrikustzailea Bernstein izan zen, Germaniako Alderdi Sozialdemokrataren baitan, Marx eta Engels-en alderdi ohia. Honek iraultza bortitzaren beharra baztertu eta parlamentu burgesaren bidezko erreforma gradualen bitartez Sozialismora iritsi zitekeela defendatu zuen, beste gauza batzuen artean. Alderdi barnean Clara Zetkin eta Rosa Luxemburg-ek aurre egin zioten bere teorizazioei. Lenin-ek berak ere aurre egin zion Errusiatik ‘Marxismoa eta berrikuskeria’ liburuarekin.

Azkenean ideologia burges ttipi hau II. Internazionaleko alderdi nagusietan sartu eta langile aristokraziaren ordezkari hauek (Kautski adib.) potentzia inperialistak babesten amaitu zuten, sozialtxobinismoan jausiz eta 1. Mundu Gerratean “beren” Estatu burgesen gerra-kredituen alde bozkatuz. Honek haustura eragin zuen mugimendua sozialdemokrata eta komunisten artean banatuz.

Errusiako Urriko Iraultza ondoren Errepublika Sozialista Sobietikoen Batasuna sortu zen. Baina berrikuskeriak beste forma batzuk hartu zituen, adibidez Trotski eta “leninistez” jantzitako bere teoria kontrairaultzaileena, Alderdi boltxebikeak garaitu zituenak Stalin-en gidaritzapean. 2. Mundu Gerratean beste berrikuskeria mota batzuk agertu ziren: Browder AEBetan, Tito Jugoslavian… Hauen ezaugarri komunak proletalgoaren diktadurari errefusa eta Sozialismoaren eraikuntza kapitalismoaren garapenetik eratortzea ziren.

Baina 1956. urtean gertakari larria eman zen: Khrustxov, Sobiet-Batasunean Estatu-kolpe baten bidez boterea lortu ostean eta Alderdi Komunistaren XX. Biltzarrean Stalin-en aurkako “txosten sekretua” aurkeztu eta gero, bere berrikuskeria mugimendu komunistako gainontzeko Alderdietan ezartzen saiatzen hasi zen. Berriro ere iraultza sozialista “metodo baketsuen” bidez eta Sozialismoaren eraikuntza proletalgoaren diktadurarik gabe aldarrikatzen zuen. Gainera, hau ESSBn kapitalismoaren berrezarpen-prozesua abiarazteko baliatu zuen, potentzia sozialinperialista bihurtuz.

Borroka latza izan zen baina urte batzuen ostean hau inposatzea lortu zuen, Txinan eta Albanian izan ezik. Txinan, ordea, maoismoak bere ildo berrikustzaile propioa garatu zuen, Hoxha-k salatu zuena. Mendebaldeko Europan “eurokomunismoak” (Carrillo, Marchais, Berlinguer…) Brezhnev eta sozialinperialismo errusiarrarekin moztu zuen sozialdemokrazia klasikora itzuliz. Honela berrikuskeria hegemonikoa bihurtu zen Nazioarteko Mungimendu Komunistan.

Gorbatxov-en ‘Perestroikak’ Eremu Sozialista suntsitu eta gero, sekulako nahasmena geratu da NMKren hondarretan. Ultraezkertiarrak nahasmendu honetaz baliatzen dira sasiko kritikak egiteko eta marxismo-leninismoa erasotzeko. Benetako komunistoi dagokigu Sozialismo Zientifikoa bere ordezkoetaz bereiztea eta marxismo-leninismoaren gaurkotasuna aldarrikatzea.

Hurrengo artikuluetan Jose Sotomayor komunista peruatarrak berrikuskeriaren ohiko puntu garrantzitsuenak kritikatuko ditu, bereizgarria duen hizkera arrunt bezain garratzean, Alderdi Komunista Perutarra berrikustzailearen ildoa oinarri hartuta.

Irakurtzen jarraitu

ALDERDI KOMUNISTAREN BEHARRA (PABLO MIRANDA)


1930. urtean ‘Ekuadorreko Alderdi Komunista’ sortu zen III. Internazionalaren atal gisa. 50eko hamarkadan, ESSBn Khrustxov-ek Estatu-kolpea eman eta gero “desestalinizazioari” hasiera emateko (kapitalismoaren berrezarpenari ekiteko beharrezkoa zena), Alderdiaren gehiengoak zuzendaritzako ale berrikustzaileek ezarri nahi zuten ildo oportunistari aurre egin zion.

1963an inperialismo iparamerikarraren menpeko diktadura militarra ezarri zen herrialde erdi-feudal eta neo-kolonial honetan. 1964an ‘Ekuadorreko Alderdi Komunista Marxista-Leninista’ (PCMLE) sortu zen klandestinitatean, urteekin aurrekoa gaindituko zuenak militantzia kopuruan. Hasieran ikasle-mugimenduan, behargin- eta nekazari-sindikatuetan eta bestelako herri-mugimenduetan jarduten zuten, alderdikide zein aldekoen erailketen bidezko errepresio basatia jasanez.

1979. urtean demokrazia burgesa ezarri zen baina PCMLE alegala izaten jarraitu zuen, lan instituzionalerako ‘Mugimendu Herrikoi Demokratikoa’ (MPD) sortuz. Urte hauetan ‘Hezitzaileen Batasun Nazionala’ (UME) irakasleen sindikatuan hegemonia lortu zuen. Orduan ere errepresioa jasan zuten, atxiloketak, torturak eta erailketak barne. Garai honetako Gobernuek Ekuador IMFren, munduko oligarkia finantzariaren erakundea, esplotaziopeko herrialde bilakatu zuten.

PCMLEk hainbat autokritika egin ditu bere izatean zehar (fokismoa, maoismoa, ekonomizismoa, sektakeria…) bere akatsak zuzenduz eta desbideraketa hauek gaindituz, bere ildoa iraultza proletarioaren norabidean indartzeko. 1994. urtean ‘Alderdi eta Antolakunde Marxista-Leninisten Nazioarteko Biltzarra’ (CIPOML) sortzea bultzatu zuen Quito hiriburuan Nazioarteko Mugimendu Komunista berrindartzeko xedeaz.

2006. urtean MPDk Correa babestu zuen baina kritikak ere egiten zizkion, Kapital monopolistari eta burgesia inperialistei mendekotasuna zela eta, eta honen Gobernuak bere kriminalizazioari ekin zion. Azkenean, 2014an, Estatuak MPD legez kanpo utzi zuen baina segituan berrosatu zen ‘Herri-Batasun Mugimendua’ (MUP) izenarekin. MUPek eginkizun garrantzitsua izan du azkeen urteetako Gobernu burgesen aurkako protesten antolakuntza eta gidaritzan.

90ko hamarkadaren hasieran idatzitako maisulan honetan Pablo Mirandak (PCMLEko sortzaileetako bat) Alderdi Komunistaren izaeraren, egitekoen eta funtzionamenduaren azalpena egiten du, honen beharra aldarrikatuz behargin-klaseak mugimendu iraultzailea gidatzeko ezinbesteko lanabes gisa. Zerbait kritikatzekotan, haien azterketan langile aristokrazia ia ez aipatzea izango litzateke, guztiz ulergarria dena kanpoalde inperialistan kokatutako nazio baten kasuan.

Irakurtzen jarraitu